Obrona konieczna – działanie funkcjonariuszy publicznych (cz.3)
Działania funkcjonariuszy publicznych wobec innych osób rodzą pod pewnymi warunkami prawo tych osób do podjęcia obrony koniecznej. Nie może być mowy o realizowaniu prawa do obrony koniecznej w sytuacji, kiedy funkcjonariusz publiczny np. policjant działa w granicach swych uprawnień i obowiązków służbowych. Prawo to może przysługiwać jedynie, gdy podejmuje on zachowania bezprawnie. Wyróżniamy tu zachowania bezwzględnie bezprawne oraz formalnie zgodne z prawem, ale błędne merytorycznie, niesłuszne, wynikające z pomyłki.
W pierwszym przypadku osobie, wobec której są skierowane działania funkcjonariusza przysługuje prawo do obrony, bo działa on bez legitymacji prawnej, np. policjant z zemsty chce zatrzymać osobę, która jest jego osobistym wrogiem.
W drugiej przypadku należy uznać, iż osobie, wobec której skierowane są działania funkcjonariusza nie przysługuje prawo do obrony koniecznej. Przykładem może być pomyłkowe zatrzymanie przez funkcjonariusza osoby o podobnych personaliach czy wyglądzie albo na podstawie błędnie wypełnionego nakazu zatrzymania. Jest tak, dlatego, że prawo przewiduje środki prawne dla ochrony naruszonych praw, np. odszkodowanie za niesłuszne zatrzymanie. Przyjmuje się, iż istnieje wyjątek od tej zasady, gdy pomyłka funkcjonariusza może skutkować ciężkimi, nieodwracalnymi następstwami. Wtedy prawo do obrony funkcjonuje jednak trzeba je realizować w sposób umiarkowany.
Źródło: prawoity.pl